آهای تو !
آره با توام !
        چرا ناراحتی ؟ چرا اضطراب داری ؟ چرا استرس داری ؟ چرا اعتماد به نفست رو از دست دادی ؟ چرا احساس می کنی هیچی نیستی و هیچ دلیلی برای ادامه نداری ؟ تو خیلی بزرگی. اونقدر که حتی فکرش رو هم نمی تونی بکنی !

         این متن رو تا آخر دقیق بخون تا بهت ثابت کنم.
         همین دلشوره ها و ناراحتی هایی که بعضی اوقات به خاطر کارهایی که کردی یا حرفایی که زدی، داری. آره همین ناراحتی ها که باعث شده از خودت بدت بیاد یه نشونه هست. همین دلواپسی از حرفایی که نباید می زدی یا کارهایی که نباید می کردی یه نشونه هست.

         همه ی اینا نشونه ی اینه که تو هنوز خوبی. قلبت هنوز پاکه و روحت هنوز آرومه. اگه اینطور نبود، بی خیال می شدی. مثل بقیه !
         اصلا کارهای بدت رو نمی دیدی که بخوای به خاطرش ناراحت بشی.

اگه غمگینی ، نشونه ی اینه که قلب صافت تحمل سیاهی رو نداره. پس دیگه چرا از خودت ناراحتی ؟ ! همین که متوجه کارایی شدی که نباید می کردی، همین که ناراحت شدی، همین که پشیمون شدی، باید خوشحال باشی و خدا رو شکر کنی که دلت هنوز سفیده که می تونی لکه های سیاه رو روی اون ببینی، مثل یک راننده که پیچ و خم های جاده باعث می شه خوابش نبره، پیچ و خم های زندگی هم باعث می شه تو خوابت نبره. اسیر تکرار و روز مرگی نباشی. باعث می شه تا اگه چشمات بسته شد و خوابت برد، پیچ و خم ها بیدار نگهت داره. پس خدا رو شکر کن که توی یه جاده ی بی پیچ و خم رهات نکرده.
اون  می خواسته   که  صداش  کنی،   فراموشش  نکنی.   صدات رو دوست داره،  پس صداش کن .      «ابراهیمی»